ผมเดินทางไปถึงตึกฐานฯเวลา 10.30 น. หน้าตึกนั้นคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมาย ทั้งคอสและไม่คอส ผมมองดูพวกเขาด้วยอารมณ์ที่แจ่มใส
หลังจากผ่านประตูหน้าเข้ามา ผมพยายามมองหาคนรู้จัก หรือ ใบหน้าที่คิดว่าน่าจะรู้จัก ในที่สุดสายตาของผมก็ไปหยุดที่สองชายหนุ่ม(ตูไม่ใช่เกย์น๊ะ) คนหนึ่งท่าทางผอมๆใส่แว่นคาดว่าเป็นเหมา อีกคนตัวใหญ่ๆผมยาวคาวว่าเป็นซาซาโน่ แต่เพื่อความแน่ใจผมจึงยังไม่เข้าไปทักทาย
หลังจากสังเกตุการณ์มาได้ซักพัก สองชายหนุ่มก็ซื้อบัตรและเดินเข้างานไป ผมไม่รอช้านควักเงินออกมาจากกระเป๋าทันที20บาท เพื่อซื้อบัตรเข้างาน
ผมตามดูสองชายหนุ่มอย่างโจ่งแจ้ง จนแน่ใจว่าไอ่หมอนี่เหมาชัวร์จึงเดินเข้าไปทัก "เหมาใช่ป่ะ" การคาดเดาของผมช่างแม่นยำจริงๆ ชายคนนี้คือเหมา และเขาก็แนะนำให้รู้จักกับซาซาโน่ และสองคนนั้นก็พาผมออกตามหา ชินจังและอนิเมคุง
ในที่สุดเราทั้งห้าก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ผมรู้สึกอึ้ง เมื่อได้พบกับตัวเป็นๆของชินจังและอนิเมคุง อิมเมจที่เคยวาดไว้พังทลายลงในพริบตา(จริงๆ)
ชิน ในอิมเมจนั้น เป็นเด็กตัวเล็กๆท่าทางใสซื่อ ไหงตัวจริงอย่างกะโดเรม่อนฟระ ส่วนอนเมคุงก็น๊ะ เห็นว่าเรียนวิศวะไฟฟ้า เราก็คิดไปไกลว่า ผอม ขาว สูง ใส่แว่น เอาเข้าจริง ตรงอยู่อย่างเดียวคือใส่แว่น = =a
หลังจากรวมพลกันได้แล้ว เราทั้งห้าก็มุ่งหน้าสู่เซ็นทรัลลาดพร้าว(งานการ์ตูนเอาไว้นัดพบซะงั้น) เป้าหมายที่พวกเรามาที่เซ็นทรัลลาดพร้าวคือกินข้าว แต่ไหงมันกลายเป็นมาเล่นเกมซะงั้น อนิเมคุงไม่รอช้าเขาประเดิมEZ2DJก่อนเป็นคนแรก ฝีมือของอนิเมตุงนั้นทำให้พวกเราทุกคนถึงกับตะลึง(ในความอ่อน) บักชินก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบคว้าเงินออกมาหมายจะโชว์(อ่อน)แข่งกะอนิเมชั่น สุดท้ายหมดไปหลายร้อย แถมเจ้าชินจังยังแอบไปคุยกะสาวอีกซะงั้น(หิวข้าวโว้ย) ตอนนี้บลีสจี้โทรมาหาด้วย
หลังจากเล่นเกมจนอิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเราก็ประชุมกันเพื่อหาที่กินข้าว เพื่อความสะดวกในการเลือกร้านเราจึงขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อดูว่ามีร้านอะไรน่าสนใจบ้าง และในที่สุดเราก็เลือก ไดโดม่อน(มันอยู่ชั้นล่าง ชั้นเดียวกะเกม ไม่รู้จะเดินขึ้นชั้นบนทำหอกอะไร)
และแล้วที่ไดโดม่อน อนิเมคุงก็ตัดสินใจสั่งบุฟเฟ่ต์5ที่ เมื่ออาหารมากันแล้ว พวกเราก็เริ่มละเลง หลังจากชุดแรกหมดไป สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น นั่นคือ พวกเราทำท่าเหมือนจะอิ่ม(มันสั่งบุฟเฟ่ต์ทำมายเนี่ย) บักชินควักตังออกมาจ่ายก่อน25บาท พวกเราก็นึกว่าบักชินเล่นมุข ที่ไหนได้ ชินจังคิดว่ากินบุฟเฟ่ต์5คนจ่ายแค่129บาท ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆกัน ในเมื่อชินจังรู้ความจริงแล้ว เขาจึงสั่งอาหารเพิ่มเพื่อให้คุ้มกับค่าบุฟเฟ่ต์ แต่สุดท้ายบักชินก็ควักตังออกมาจ่ายแล้วบอกว่าขอตัวไปห้องน้ำ โดยที่ตัวเองเตรียมข้าวของพร้อมซะงั้น(รู้น่าว่าจะไปไหน ไม่ต้องปิดบังหรอก) และแล้วบักชินก็หายไปพร้อมกับ...
พวกเราสี่คนนั่งกินอาหารกันต่อไป ซักพักบักชินก็โทรมาบอกว่างานประมูลเริ่มขึ้นแล้ว พวกเราก็จ่ายตังแล้วตามบักชินเข้าไปในงาน ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงประมูลอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน การประมูลดำเนินไปได้ซักพัก ในที่สุดทีมงานก็นำเอาตุ๊กตาสุดเด็ดออกมา อนิเมคุงหน้าตากระตือรือร้นทันที เขาไม่รอช้าเสนอราคาประมูลอย่างรวดเร็ว การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ในที่สุดอนิเมชั่นก็ชนะการประมูลด้วยความช่วยเหลือของชินจังและซาซาโน่
พวกเรารอดูการประมูลต่อจนจบ(เจ้าคนที่ได้ผ้าปูเตียงนั้นหน้าตาหื่นจัง) แล้วก็มานั่นจับเข้าคุยกัน โดยที่ชินจังชิ่งหนีไปกับสาวซะงั้น พวกเราหากระดาษกับปากกามาวาดรูปเพื่อแสดงว่าเราได้มาเยือนงานนี้แล้ว
ในที่สุดเวลาแห่งการลาจากก็มาถึง(พูดซะเวอร์เชียว) พวกเราก็แยกย้ายกันกลับแหล่งซุกหัว
มุมแอบนินทา
เหมา: เจ้าหมอนี่ไม่มีอะไรจะนินทาแฮะ เพราะมันก็เป็นเหมือนที่ทุกคนคิดว่าเป็น ซะที่ไหนเล่า ตัวจริงหมอนี่สุภาพกว่าที่เห็นในเน็ตเยอะ ทำตัวเรียบร้อยเชียวน๊ะเหมา มาดนี้อย่างนิ่ง
ซาซาโน่: คนนี้ก็คิดว่าจะเป็นคนเงียบๆ ที่ไหนได้ พูดจ้อเชียวเหอะๆ ดูท่าจะออกแนวโอตาคุอีกต่างหาก แต่ก็นิสัยดี ออกแนวนิดๆ
อนิเมชั่น: สำหรับคนนี้ ตรงตามที่คิดไว้ คือ โอตาคุสุดๆ เหอะๆ แม่ว่าหน้าตาจะไม่ตรงกับอิมเมจที่คิดไว้ แต่นิสัยน่ะตรงเชียวล่ะ งุงิงุิงิ พี่แกลงทุนเพื่อความอยากของตัวเองจริงๆ(หรือเอาไปฝากน้องสาวหว่า)
ชินจัง: เจ้านี่นี่มาดอย่างกะดีเจ ยิ่งตอนเล่นEZ2DJแล้วอดขำไม่ได้ หน้าอย่างดีเจโรคจิต ฮ่าๆๆ(ซะงั้น) แต่บักชินนิสัยดีน๊ะ เป็นคนตรงดี คิดได้ไงไดโดม่อนกิน5คนจ่ายแค่129 = =a แถมยังจะทิ้งกลุ่มแอบหนีไปกับสาวอีก จำไว้เลยบักชิน
โอตารุ: ดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุด(ก็มันแก่ที่สุดนี่หว่า) มาดนิ่งๆ ปล่อยมุขตุ่นๆ เหมือนจะอมภูมิ(แต่ความจริงไม่รู้อะไรเลย) เป็นพวกหัวโบราณมากๆ เพลงอนิเมใหม่ๆพี่แกแทบไม่รู้จักเลย แต่พอเพลง เคนชิโร่ หน้ากากแก้ว ไรก้า ดังขึ้นพี่แกรู้หมดซะงั้น หลงยุคมาหรือปล่าวฟะ(ว่าตัวเองเฉยเลยตู)
เอาแค่นี้ก่อนละกัน ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว - -/
edit @ 2005/10/16 22:13:17
หลังจากผ่านประตูหน้าเข้ามา ผมพยายามมองหาคนรู้จัก หรือ ใบหน้าที่คิดว่าน่าจะรู้จัก ในที่สุดสายตาของผมก็ไปหยุดที่สองชายหนุ่ม(ตูไม่ใช่เกย์น๊ะ) คนหนึ่งท่าทางผอมๆใส่แว่นคาดว่าเป็นเหมา อีกคนตัวใหญ่ๆผมยาวคาวว่าเป็นซาซาโน่ แต่เพื่อความแน่ใจผมจึงยังไม่เข้าไปทักทาย
หลังจากสังเกตุการณ์มาได้ซักพัก สองชายหนุ่มก็ซื้อบัตรและเดินเข้างานไป ผมไม่รอช้านควักเงินออกมาจากกระเป๋าทันที20บาท เพื่อซื้อบัตรเข้างาน
ผมตามดูสองชายหนุ่มอย่างโจ่งแจ้ง จนแน่ใจว่าไอ่หมอนี่เหมาชัวร์จึงเดินเข้าไปทัก "เหมาใช่ป่ะ" การคาดเดาของผมช่างแม่นยำจริงๆ ชายคนนี้คือเหมา และเขาก็แนะนำให้รู้จักกับซาซาโน่ และสองคนนั้นก็พาผมออกตามหา ชินจังและอนิเมคุง
ในที่สุดเราทั้งห้าก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ผมรู้สึกอึ้ง เมื่อได้พบกับตัวเป็นๆของชินจังและอนิเมคุง อิมเมจที่เคยวาดไว้พังทลายลงในพริบตา(จริงๆ)
ชิน ในอิมเมจนั้น เป็นเด็กตัวเล็กๆท่าทางใสซื่อ ไหงตัวจริงอย่างกะโดเรม่อนฟระ ส่วนอนเมคุงก็น๊ะ เห็นว่าเรียนวิศวะไฟฟ้า เราก็คิดไปไกลว่า ผอม ขาว สูง ใส่แว่น เอาเข้าจริง ตรงอยู่อย่างเดียวคือใส่แว่น = =a
หลังจากรวมพลกันได้แล้ว เราทั้งห้าก็มุ่งหน้าสู่เซ็นทรัลลาดพร้าว(งานการ์ตูนเอาไว้นัดพบซะงั้น) เป้าหมายที่พวกเรามาที่เซ็นทรัลลาดพร้าวคือกินข้าว แต่ไหงมันกลายเป็นมาเล่นเกมซะงั้น อนิเมคุงไม่รอช้าเขาประเดิมEZ2DJก่อนเป็นคนแรก ฝีมือของอนิเมตุงนั้นทำให้พวกเราทุกคนถึงกับตะลึง(ในความอ่อน) บักชินก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบคว้าเงินออกมาหมายจะโชว์(อ่อน)แข่งกะอนิเมชั่น สุดท้ายหมดไปหลายร้อย แถมเจ้าชินจังยังแอบไปคุยกะสาวอีกซะงั้น(หิวข้าวโว้ย) ตอนนี้บลีสจี้โทรมาหาด้วย
หลังจากเล่นเกมจนอิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเราก็ประชุมกันเพื่อหาที่กินข้าว เพื่อความสะดวกในการเลือกร้านเราจึงขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อดูว่ามีร้านอะไรน่าสนใจบ้าง และในที่สุดเราก็เลือก ไดโดม่อน(มันอยู่ชั้นล่าง ชั้นเดียวกะเกม ไม่รู้จะเดินขึ้นชั้นบนทำหอกอะไร)
และแล้วที่ไดโดม่อน อนิเมคุงก็ตัดสินใจสั่งบุฟเฟ่ต์5ที่ เมื่ออาหารมากันแล้ว พวกเราก็เริ่มละเลง หลังจากชุดแรกหมดไป สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น นั่นคือ พวกเราทำท่าเหมือนจะอิ่ม(มันสั่งบุฟเฟ่ต์ทำมายเนี่ย) บักชินควักตังออกมาจ่ายก่อน25บาท พวกเราก็นึกว่าบักชินเล่นมุข ที่ไหนได้ ชินจังคิดว่ากินบุฟเฟ่ต์5คนจ่ายแค่129บาท ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆกัน ในเมื่อชินจังรู้ความจริงแล้ว เขาจึงสั่งอาหารเพิ่มเพื่อให้คุ้มกับค่าบุฟเฟ่ต์ แต่สุดท้ายบักชินก็ควักตังออกมาจ่ายแล้วบอกว่าขอตัวไปห้องน้ำ โดยที่ตัวเองเตรียมข้าวของพร้อมซะงั้น(รู้น่าว่าจะไปไหน ไม่ต้องปิดบังหรอก) และแล้วบักชินก็หายไปพร้อมกับ...
พวกเราสี่คนนั่งกินอาหารกันต่อไป ซักพักบักชินก็โทรมาบอกว่างานประมูลเริ่มขึ้นแล้ว พวกเราก็จ่ายตังแล้วตามบักชินเข้าไปในงาน ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงประมูลอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน การประมูลดำเนินไปได้ซักพัก ในที่สุดทีมงานก็นำเอาตุ๊กตาสุดเด็ดออกมา อนิเมคุงหน้าตากระตือรือร้นทันที เขาไม่รอช้าเสนอราคาประมูลอย่างรวดเร็ว การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ในที่สุดอนิเมชั่นก็ชนะการประมูลด้วยความช่วยเหลือของชินจังและซาซาโน่
พวกเรารอดูการประมูลต่อจนจบ(เจ้าคนที่ได้ผ้าปูเตียงนั้นหน้าตาหื่นจัง) แล้วก็มานั่นจับเข้าคุยกัน โดยที่ชินจังชิ่งหนีไปกับสาวซะงั้น พวกเราหากระดาษกับปากกามาวาดรูปเพื่อแสดงว่าเราได้มาเยือนงานนี้แล้ว
ในที่สุดเวลาแห่งการลาจากก็มาถึง(พูดซะเวอร์เชียว) พวกเราก็แยกย้ายกันกลับแหล่งซุกหัว
มุมแอบนินทา
เหมา: เจ้าหมอนี่ไม่มีอะไรจะนินทาแฮะ เพราะมันก็เป็นเหมือนที่ทุกคนคิดว่าเป็น ซะที่ไหนเล่า ตัวจริงหมอนี่สุภาพกว่าที่เห็นในเน็ตเยอะ ทำตัวเรียบร้อยเชียวน๊ะเหมา มาดนี้อย่างนิ่ง
ซาซาโน่: คนนี้ก็คิดว่าจะเป็นคนเงียบๆ ที่ไหนได้ พูดจ้อเชียวเหอะๆ ดูท่าจะออกแนวโอตาคุอีกต่างหาก แต่ก็นิสัยดี ออกแนวนิดๆ
อนิเมชั่น: สำหรับคนนี้ ตรงตามที่คิดไว้ คือ โอตาคุสุดๆ เหอะๆ แม่ว่าหน้าตาจะไม่ตรงกับอิมเมจที่คิดไว้ แต่นิสัยน่ะตรงเชียวล่ะ งุงิงุิงิ พี่แกลงทุนเพื่อความอยากของตัวเองจริงๆ(หรือเอาไปฝากน้องสาวหว่า)
ชินจัง: เจ้านี่นี่มาดอย่างกะดีเจ ยิ่งตอนเล่นEZ2DJแล้วอดขำไม่ได้ หน้าอย่างดีเจโรคจิต ฮ่าๆๆ(ซะงั้น) แต่บักชินนิสัยดีน๊ะ เป็นคนตรงดี คิดได้ไงไดโดม่อนกิน5คนจ่ายแค่129 = =a แถมยังจะทิ้งกลุ่มแอบหนีไปกับสาวอีก จำไว้เลยบักชิน
โอตารุ: ดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุด(ก็มันแก่ที่สุดนี่หว่า) มาดนิ่งๆ ปล่อยมุขตุ่นๆ เหมือนจะอมภูมิ(แต่ความจริงไม่รู้อะไรเลย) เป็นพวกหัวโบราณมากๆ เพลงอนิเมใหม่ๆพี่แกแทบไม่รู้จักเลย แต่พอเพลง เคนชิโร่ หน้ากากแก้ว ไรก้า ดังขึ้นพี่แกรู้หมดซะงั้น หลงยุคมาหรือปล่าวฟะ(ว่าตัวเองเฉยเลยตู)
เอาแค่นี้ก่อนละกัน ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว - -/
edit @ 2005/10/16 22:13:17
